Friday, March 1, 2019

نامه نهضت آزادى ايران به احزاب كشورهاى مختلف جهان


نامه نهضت آزادى ايران به احزاب كشورهاى مختلف جهان پيرامون اقدامات دولت آمريكا عليه ايران
دبیران محترم احزاب دمکراسی‌خواه جهان
پس از سال‌ها چالش مبتنی بر مذاکرات فشرده سیاسی پیرامون پرونده هسته‌ای ایران، با روی کارآمدن دولت رییس‌جمهور روحانی و با ابراز حسن نیت کشورهای موسوم به ۱+۵، سرانجام این مذاکرات در قالب توافق‌نامه با عنوان "برجام" به ثمر نشست و بر اساس قطع‌نامه ۲۲۳۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد به مثابه یک توافق‌نامه بین‌المللی رسمیت یافت و مورد تایید قرار گرفت. اما با روی کار آمدن دولت جدید آمریکا، این دولت بدون ابراز هیچ دلیل قانع‌کننده‌ای برای افکار عمومی جهان و دولت‌های اروپایی و آسیایی شرکت‌کننده در مذاکرات، به طور یکجانبه و منصرف از اصول و ارزش‌های دمکراتیک از این تعهد بین‌المللی خارج شد و تحریم‌های بی‌سابقه و ناموجهی را علیه جمهوری اسلامی ایران اعمال کرد. در ارتباط با این رفتار دولت جدید آمریکا، موارد زیر قابل توجه است:
• برجام افزون بر آن که الگویی نو و صلح‌آمیز در برابر مناقشات جدی بین‌المللی به شمار می‌رود، یک توافق بین‌المللی بوده که بر اساس ماه‌ها تلاش جمع زیادی از سیاستمداران و کارشناسان به دست آمده است. نقض این توافق بین‌المللی، اقدام ناپسندی است که اعتبار تلاش‌های مسالمت‌آمیز و انسانی را مخدوش کرده و ضمن کاهش اعتماد عمومی ملت‌ها به فعالیت‌های در چارچوب منشور ملل متحد، ثبات و صلح جهانی را نیز در معرض خطر قرار می‌دهد. این رویه‌ای که دولت آمریکا نه تنها در قبال برجام بلکه در برابر سایرتعهدات بین‌المللی در پیش‌گرفته است، بی‌احترامی و نادیده‌انگاشتن تمام زحمات، دستاورهای بشردوستانه و تجربه کشورها و ملت‌ها برای همزیستی مسالمت‌آمیز بر پایه "گفتگو و تفاهم" است.
• دولت آمریکا مدعی است برجام توافق خوبی نبوده زیرا برخی موارد از جمله فعالیت‌های موشکی و سیاست خارجی ایران در حوزه خاورمیانه، در آن لحاظ نشده است. این ادعاها در صورتی ابراز شده و در مقام بهانه برای نقض توافقی صلح‌آمیز قرار گرفته کهبرجام از ابتدا قرار نبود به موضوعات غیرهسته‌ای بپردازد و حل موضوعاتی چون رفتار منطقه‌ای ایران خارج از دستورکار آن بوده است. البته مسائلی از این دست می‌تواند در قالب مذاکرات وتوافقات جداگانه، و با رعایت و حفظ اصول امنیت کشور، موردبررسی قرار گیرد.
• تجربه نشان داده که این مردم ایران هستند که بیشترین ضرر و زیان اقتصادی را از ناحیه تحریم‌ها متحمل می‌شوند و در شرایط مخاطره‌آمیز قرار می‌گیرند و افزون بر آن، این تحریم‌ها منجر به تضعیف طبقه متوسط و محرومان جامعه شده و روند دموکراسی‌خواهی در ایران را نیز مختل می‌کند. پس بر خلاف آن‌چه دولت آمریکا مدعی است، اقدامات این دولت که هم‌سو با متحدانش در منطقه یعنی دولت راستگرای اسراییل و حکومتعربستان سعودی اعمال می‌شود، در راستای کمک به مردم ایران نبوده و موضع جریانات اقتدارگرا و تندروهای داخلی و جنگ‌افروزان خارجی را تقویت خواهد کرد. 
• نقض برجام، خیانت به اعتماد ملت‌هاست و در تعارض آشکار با اهداف و چشم‌انداز جنبش آزادی‌خواهی و حاکمیت قانون در ایران قرار دارد. گرچه رییس جمهور آمریکا گفته که در کنار مردم ایران درراه مبارزه برای آزادی می‌ایستد، اما ‎‎آزادی واقعی نه با حمایت‌های دولت آمریکا از براندازان حاصل می‌شود و نه یک کالاست که با کوله‌پشتی نظامیان آمریکایی به ارمغان آورده شود. دستیابی به آزادی، فرآیندی است اصلاح‌طلبانه و تدریجی که منوط به همکاری و تعامل ملت‌ها و دولت‌ها در راستای آرمان‌های متعالی بشر است.
نهضت آزادی ایران به عنوان یکی از قدیمی‌ترین احزاب فعال ایران با سابقه‌ای نزدیک به ۶۰ سال که اعضایش، چه در حکومت قبلی و چه در حکومت جدید ایران سخت‌ترین فشارها، زندان‌ها و شکنجه‌ها را در راستای تحقق حقوق اساسی و حاکمیت ملت ایران بر سرنوشت سیاسی خویش تحمل کرده‌اند و در حال حاضر نیز از جدی‌ترین منتقدان قانونی نظام سیاسی حاکمیت ایران می‌باشد، در راستای باور به دمکراسی، حقوق بشر، صلح جهانی، منافع ملی ایران و حفظ امنیت منطقه، از کلیه احزاب و تشکل‌های سیاسی دمکراسی‌خواه جهان تقاضا دارد تا نسبت به این رفتار غیر اخلاقی، غیر انسانی و خلاف تعهدات بین‌المللی دولت آمریکا که دادگاه بین المللی لاهه هم بر نامشروع بودن آن صحه گذاشته، بی‌تفاوت نباشند و تلاش کنند با بهره‌گیری از کلیه ظرفیت‌های ممکن، از احکام و مصوبات نهادهای بین‌المللی که ضامن صلح و امنیت جهان‌اند، دفاع کنند. همچنین از دولت‌هایشان بخواهند نسبت به رفتار یکجانبه دولت امریکا در تحریم مردم ایران، موضعی قاطع اتخاذ نمایند.
امید داریم که نمایندگان احزاب دمکراسی‌خواه جهان، در این شرایط دشوار، ملت ایران را تنها نگذارند و از صلح و تعهدات جهانی در قبال برجام حمایت کنند و اعتراضات مدنی خویش را علیه سیاست‌های توسعه‌طلبانه و نقض تعهدات بین المللی توسط دولت ترامپ که اساس سیاست خارجی مقامات کاخ سفید قرار گرفته است، ابراز دارند.
محمد توسلى
دبيركل نهضت آزادى ايران
٢١ بهمن ١٣٩٧
١٠ فوريه ٢٠١٩ 

Honorable General Secretary

After years of complications and international challenges around the nuclear program of Iran, President Hassan Rouhani initiated negotiations with the group of 5+1 nations who showed interest in reaching an agreement with his country. The Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) was agreed upon by these nations and Iran in July 14, 2015. Soon after reaching the agreement, the United Nations Security Council Resolution 2231 recognized, supported and confirmed this international agreement. With the election of the new president in the United States, the new government repudiated the recognition of this agreement without offering any convincing arguments and broke the sanctity of the international law by not recognizing JCPOA, an agreement that had gained the support of the international community. The International Atomic Energy Agency (IAEA) has confirmed repeatedly in the last few years that Iran has fully complied with the terms of the agreement. However, the United States government returned to the sanctions imposed before the JCPOA agreement and re-imposed all on Iran.
The behavior of the United States must be analyzed within the context of the damages it is capable of inflicting on the viability of international law, peace building and cooperation among nations. JCPOA is a model for the peaceful resolution of international conflicts and is based on the efforts of experts on nuclear disarmaments’ community and the high levels of the involved governments. Rejection of this agreement weakens the value of endeavors in resolving international conflicts peacefully and the role of the United Nations in acting as a safeguarding mechanism for building international peace. The United States’ rejection of this international agreement also negates the significance of efforts in building pathways for peaceful co-existence of nations based on conflict resolution through negotiation and compromise. 
The United States claimed that JCPOA has not been a good agreement because it failed to address issues in the Iranian foreign policy in the Middle East and the missile programs of this country. However, this claim was not valid because the negotiation which culminated in JCPOA was not initially intended to include the Iranian government's regional political behavior - or any other issues. Furthermore, these issues could be legitimately addressed in other forums with the consideration of the national security of all nations involved. 
The impact of sanctions on any society is devastating and substantially felt by the people as opposed to the ruling elites of the targeted country. It is also abundantly clear that the middle class pays a heavy price for sanctions in any society, and with regards to Iran, its middle class is exposed to the ravages of sanctions. The Iranian middle class predominately has been in the forefront of the battle for democracy and acted as the engine of change in the country. The United States, with the support of the right-wing politicians in Israel and the ruling elites in Saudi Arabia, has imposed sanctions on Iran which ultimately benefit those who are for war and conflict with this country. These imposed sanctions have also strengthened the political position and power of the Iranian ultra conservatives who continue to encourage and support discord and antagonism in the Iranian foreign policy. 
Rejection of JCPOA by the United States has also rescinded trust for international institutions and laws among Iranians and was considered a major setback for those who have relentlessly urged and insisted on democracy and the rule of law inside Iran. The United States has claimed that its intention has been to support democratization in Iran, but democratic changes cannot be achieved in Iran by Washington encouraging groups from outside of Iran who have aimed at toppling the Iranian government. With regards to Iran, democracy cannot be achieved through war, but rather obtained upon a period of sustained gradual reforms that are supported by the Iranian people and arise from within the country.
As the oldest political party with 60 years of relentless effort for standing against authoritarianism and supporting the rule of law and democracy in Iran, the Freedom Movement of Iran (FMI) has been under pressure both from the old and the new regimes, and its leaders and members have been arrested, imprisoned and tortured. In accordance with the belief in democracy, human rights, tenets of international peace, national interest and security of Iran, FMI encourages all political parties around the world who value democratic norms and international peace to condemn the action of the president of the United States in rejecting JCPOA. JCPOA has gained the support of the United Nations and the International community and is considered a model for peacebuilding and denuclearization around the globe.
We ask that your political party use all the necessary international resources, laws, and conventions to support JCPOA and the Iranian people in their efforts at peace building and to condemn the United States under the Trump administration for rejecting this international agreement. 

Sincerely yours,

General Secretary of the Freedom Movement of Iran
Mohammad Tavassoli
10Februry 2019 



  Honorable General Secretary of

Jamiat-e Islami - Afghanistan
National Liberation Front - Algeria
My Step Alliance - Armenia
Liberal Party of Australia - Australia
Austrian People's Party - Austria
New Azerbaijan Party - Azerbaijan
New Flemish Alliance -Belgium
Party of Democratic Action - Bosnia & Herzegovina
Social Liberal Party - Brazil
Citizens for European Development of Bulgaria - Bulgaria
Liberal Party of Canada - Canada
Croatian Democratic Union - Croatia
Communist Party of Cuba -Cuba
Communist Party of China -China
Democratic Rally -Cyprus
Party of Civic Rights -Czech Republic
Social Democrats -Denmark
Free Egyptians Party -Egypt
Centre Party -Finland
National Rally - France
Georgian Dream -Georgia
Christian Democratic Union of Germany – Germany
Syriza –Greece
Democratic Alliance for the Betterment and Progress of Hong Kong(DAB) -Hong Kong
Fidesz -Hungary
Independence Party -Iceland
Bharatiya Janata Party -India
Indonesian Democratic Party of Struggle -Indonesia
Sadrist Movement -Iraq
Fine Gael -Ireland
Democratic Party -Italy
Liberal Democratic Party -Japan
Nur Otan -Kazakhstan
Democratic Party of Korea -Korea, South
Social Democratic Party of Kyrgyzstan -Kyrgyzstan
Social Democratic Party "Harmony" -Latvia
Fre Lithuanian Farmers and Greens Union -Lebanon
Christian Social People's Party -Luxembourg
VMRO-DPMNEe Patriotic Movement -Macedonia
Social Democratic Party -Romania
United Russia -Russia
People's Action Party -Singapore
Direction – Social Democracy -Slovakia
Slovenian Democratic Party -Slovenia
African National Congress -South Africa
People's Party -Spain
Swedish Social Democratic Party -Sweden
Swiss People's Party -Switzerland
Kuomintang -Taiwan
People's Democratic Party of Tajikistan -Tajikistan
United Thai People's Party -Thailand
Nidaa Tounes -Tunisia
Justice and Development Party -Turkey
Democratic Party of Turkmenistan -Turkmenistan
Petro Poroshenko Bloc "Solidarity" -Ukraine
Conservative Party -United Kingdom
Democratic Party -United States
National Party -Uruguay
Uzbekistan Liberal Democratic Party -Uzbekistan
Popular Will -Venezuela
Communist Party of Vietnam -Vietnam
People's Islamic Unity Party of Afghanistan -Afghanistan
Democratic National Rally -Algeria
Australian Labor Party -Australia
Social Democratic Party of Austria -Austria
Socialist Party -Belgium
Alliance of Independent Social Democrats -Bosnia & Herzegovina
Workers' Party -Brazil
Bulgarian Socialist Party -Bulgaria
Conservative Party of Canada -Canada
United Front (China) -China
Croatian People's Party - Croatia
Cuban Liberal Union -Cuba
Progressive Party of Working People -Cyprus
Christian and Democratic Union –Czech Republic
Czechoslovak People's Party -
Danish People's Party -Denmark
Egypt Party -Egypt
Finns Party -Finland
The Republicans (France) -France
United National Movement -Georgia
Social Democratic Party of Germany -Germany
New Democracy -Greece
Democratic Party -Hong Kong
Movement for a Better Hungary(jobbik) -Hungary
Left-Green Movement -Iceland
Indian National Congress -India
Golkar -Indonesia
Islamic Dawa Party -Iraq
Fianna Fáil -Ireland
Five Star Movement -Italy
Constitutional Democratic Party of Japan -Japan
Ak Zhol Democratic Party -Kazakhstan
Liberty Korea Party -Korea, South
Respublika–Ata Zhurt -Kyrgyzstan
Who owns the state (KPV LV) -Latvia
Future Movement -Lebanon
Homeland Union -Lithuania
Democratic Party (Luxembourg) -Luxembourg
Social Democratic Union of Macedonia - Macedonia
National Liberal Party - Romania
Communist Party of the Russian Federation - Russia
Workers' Party - Singapore
Freedom and Solidarity - Slovakia
List of Marjan Šarec - Slovenia
Democratic Alliance - South Africa
Spanish Socialist Workers' Party - Spain
Moderate Party - Sweden
Social Democratic Party of Switzerland - Switzerland
Democratic Progressive Party - Taiwan
Agrarian Party - Tajikistan
Democrat Party - Thailand
Ennahda Movement - Tunisia
Republican People's Party - Turkey
Party of Industrialists and Entrepreneurs - Turkmenistan
People's Front - Ukraine
Labour Party - United Kingdom
Republican Party - United States
Colorado Party - Uruguay
People's Democratic Party of Uzbekistan - Uzbekistan
United Socialist Party of Uzbekistan - Uzbekistan
Hezbe Wahdat - Afghanistan
Movement of Society for Peace - Algeria
Freedom Party of Austria - Austria
Reformist Movement - Belgium
New Democratic - Canada
Croatian Social Liberal Party - Croatia
Solidarity Movement - Cyprus
Mayors and Independents - Czech Republic
Venstre, Danmarks Liberale Parti - Denmark
Arab Party for Justice and Equality - Egypt
National Coalition Party - Finland
Socialist Party (France) - France
Alliance of Patriots of Georgia - Georgia
The Left - Germany
Movement for Change (KINAL) - Greece
Business and Professionals Alliance for Hong Kong(BPA) -Hong Kong
Dialogue for Hungary - Hungary
Progressive Party - Iceland
Great Indonesia Movement Party - Indonesia
Kurdistan Democratic Party - Iraq
Sinn Féin - Ireland
Lega Nord - Italy
Kibō no Tō - Japan
Communist People's Party of Kazakhstan - Kazakhstan
Party for Democracy and Peace - Korea, South
Kyrgyzstan Party - Kyrgyzstan
New Conservative Party (Latvia) - Latvia
Amal Movement - Lebanon
Social Democratic Party of Lithuania - Lithuania
Luxembourg Socialist Workers' Party - Luxembourg
Democratic Union for Integration - Macedonia
Save Romania Union - Romania
Liberal Democratic Party of Russia - Russia
Singapore Democratic Party - Singapore
Ordinary People - Slovakia
Social Democrats - Slovenia
Economic Freedom Fighters - South Africa
Unidos Podemos - Spain
FDP.The Liberals - Switzerland
Free Patriotic Union - Tunisia
Peoples' Democratic Party - Turkey
Opposition Bloc - Ukraine
Scottish National Party - United Kingdom
Socialist Party Of Serbia - SPS _ Serbia
Serbian Progressive Party _ Serbia


Wednesday, February 13, 2019

نخستين شهردار و تحول در ساختار مدیریت شهری



نخستين شهردار و تحول در ساختار مدیریت شهری

عبای ثابتی راد
محمد توسلي نخستين شهردار تهران پس از انقلاب بود كه در هفتم اسفند 57 از سوي دولت موقت مهندس بازرگان مسئوليت شهرداري تهران را به عهده گرفت. او دو گروه را براي پاسخ به یک نیاز راهبردی یعنی اصلاح ساختار مدیریت شهر تهران مشخص كرد. گروه نخست كار تدوين قانون شوراها را در دست گرفت و گروه ديگري نيز برنامه‌ريزي براي منطقه بندي جديد شهر و شيوه خدمات رساني در شهر تهران را آغاز كرد. تلاش براي تهيه قانون شوراها و اداره شهر توسط مردم، با تكيه بر تجارب جهاني از يك سو و تعاليم و آموزه‌هاي ملي و  دینی از سوي ديگر، از همان اسفندماه سال 57 آغاز شد. همزمان با آن تغيير پهنه بندي تهران و تبديل تهران از 12 منطقه به 20 منطقه شهري با تكيه بر الگوهاي اجتماعي و فرهنگي گام ديگري بود كه توانست تهران آنروزها را منظم و به شهري مناسب براي زندگي تبديل كند.

گروه مطالعات قانون شوراها ابتدا «طرح تشکیل شوراهای شهری و نحوه اداره شهر تهران » را در شش فصل و چهل و چهار ماده تهیه کرد. این طرح پس از بررسی در وزارت کشور و اصلاحات به عمل آمده مجددا در پنج فصل و سی ماده با عنوان «قانون تشکیل شوراهای شهری و نحوه اداره شهر تهران » در تیرماه 58 به دولت موقت ارسال شد. مرحوم مهندس مهدی بازرگان طرح را با دقت مطالعه و نظرات خودشان را در حاشیه آن منعکس کرد. بر اساس این نظرات پیش نویس اصلاح و طرح جدید با عنوان «مدیریت واحد شهری» در ا مهرماه سال 1358 در شورای انقلاب به تصویب رسید. در اجرای مواد 42 و 44 این قانون مجددا طرح آئین‌نامه‌های وظائف و اختیارات شورای شهر تهیه و برای تصویب دولت موقت، ارسال شد.

بر اساس مطالعات گروه تقسیمات شهری؛ با توجه به اینکه محدوده غربی شهر تهران مسیل کَن بود، در شهر تهران 341 محله با اشتراکات فرهنگی و اجتماعی شناسی شد. از ترکیب تعدادی از محلات، نواحی شهری و از ترکیب چند ناحیه 20 منطقه شهری مشخص شد که محدوده آنها کاملا مرزهای طبیعی و منظمی دارند. براین اساس شهر تهران به 20 منطقه و هر منطقه به تعدادی نواحی و محلات تقسیم بندی شدند. بر طبق قانون شوراهای مطالعه شده مقرر شد کوچک‌ترین واحد حکمروائی محله باشد و هر محله بین 10 تا 20 هزار نفر جمعیت داشته باشد. پیش بینی شده بود از هر محله حداقل پنج نفر نماینده انتخاب شوند و از نمایندگان محلات در هر منطقه شورای منطقه تشکیل شود و از هر منطقه نیز چند نماینده در شورای شهر ( پارلمان شهر) حضور داشته باشند. به این ترتیب ارتباط ارگانیک بین نمایندگان محلات و مناطق با شورای شهر برقرار می‌شد. در سالهای اخیر که محدوده غرب مسیل کن وارد محدوده شهر شده، دو منطقه 21 و 22 نیز به مناطق شهر تهران اضافه شده است. بر اساس مطالعات جدیدی که به‌ عمل آمده تعداد کل محلات شهر تهران به 354 محله رسیده‌است.

محمد توسلي در قامت اولين شهردار تهران پس از انقلاب، با تكيه بر تجارب تلاش كرد تا با اصلاح ساختار مدیریتی شهری زمينه شكل گيري شهرداري‌ها را با تعريف جديد و شيوه و الگوي مردمي طراحي و ساماندهي كند و از طرفي با ساماندهي وضعيت تهران تلاش كرد تا خدمات رساني به شهروندان تهران را به شكلي منظم درآورد.  

منبع: همشهری – 18 بهمن 97 – ویژه چهل سالگی انقلاب – چهره های ماندگار


استدلال علی مطهری درست است


گفت و گو با محمد توسلی و احمد منتظری:
استدلال علی مطهری درست است
معصومه رشیدیان، خبرنگار انصاف نیوز: یکی از بحث‌هایی که همیشه چه از سوی بیت مرحوم آیت‌الله منتظری و چه از سوی اعضای حزب نهضت آزادی ایران مطرح شده است تشکیک در دو نامه‌ی منسوب به امام خمینی یکی به آیت‌الله منتظری و دیگری به وزیر کشور وقت آقای محتشمی پور درباره‌ی نهضت آزادی ایران است. نامه‌هایی که تاثیر بسیاری هم در حضور سیاسی و اجتماعی آیت الله منتظری گذاشت و هم در کمرنگ شدن نقش نهضت آزادی در عرصه‌ی سیاسی ایران.
حال با گذشت سال‌ها، دوباره علی مطهری، علی مطهری، نایب رییس دوم مجلس و فرزند آیت الله مطهری در صحت این نامه‌ها تشکیک کرده است و در گفت‌وگویی اظهار کرده که در اینکه این نامه‌ها دست‌خط امام خمینی باشد تردید وجود دارد و گمانه‌زنی کرده است که شاید در آن دوران عده‌ای به دنبال حذف برخی گروه‌ها بوده‌اند.
او در این گفت‌وگو به دونامه از امام خمینی به آیت الله منتظری اشاره کرده است، یکی نامه‌ی ۶ فروردین ۶۸ و دیگری نامه‌ی ۸ فروردین ۶۸ و گفته است که به نظر نمی‌رسد هردو نامه از امام باشد به‌طوری که در یک‌جا یک نفر را به قعر جهنم و در جای دیگر به آسمان برده‌اند.
این بحث، بحث تازه‌ای نیست، اما با طرح دوباره‌ی آن از حجت الاسلام‌ والمسلمین احمد منتظری -فرزند آیت الله منتظری- و مهندس محمد توسلی -دبیرکل نهضت آزادی ایران- دلایل آنها را برای این ادعا که نامه‌های مذکور دستخط و نوشته‌ی امام نبوده است جویا شدیم.
متن کامل گفت‌وگوی انصاف نیوز با احمد منتظری و محمد توسلی را در ادامه بخوانید:
محمد توسلی: آیا آن نامه ارزشی برای آقای خمینی محسوب می‌شود؟!
مهندس توسلی دبیرکل نهضت آزادی ایران در واکنش به اظهارات اخیر علی مطهری مبنی بر اینکه نامه‌های امام خمینی در خصوص نهضت آزادی و آیت الله منتظری  دست خط  ایشان نبوده و به‌لحاظ محتوایی نمی‌تواند منسوب به ایشان  باشد، گفت: «تاریخ نامه‌ای که آقای محتشمی پور به آقای خمینی می‌نویسند و ایشان یک جوابی می‌دهند سال ۶۶ است؛ اما آقای محتشمی‌پور نامه را سال ۶۸ و بعد از درگذشت آقای خمینی منتشر می‌کند؛ باتوجه به اینکه در وصیت‌نامه‌ی ایشان تصریح شده که پس از فوت من هر مطلبی از من منتشر شود باید هم به خط من و هم با امضای من باشد، در موجه بودن این نامه شبهات فراوانی وجود دارد. چون بعدا هم آیت الله موسوی تبریزی در دیداری که با احمد آقای خمینی داشتند تصریح می‌کنند که «این نامه به خط احمدآقا اما به امضای آقای خمینی است» بنابراین به لحاظ حقوقی این نامه نمی‌تواند ارزشی داشته باشد.»
محمد توسلی تاکید کرد: «اما من برای این مساله اهمیتی قائل نیستم چون بحثی شکلی و حقوقی است؛ سوال من و مساله‌ای که امروز باید مورد بررسی قرار گیرد این واقعیت است که مطالبی که در این نامه آمده هم توهین به مهندس بازرگان است و هم بی‌اعتبار کردن سخنان قبلی آقای خمینی و جایگاه ایشان است.
کمی به لحاظ تاریخی عقب‌تر برویم؛ وقتی آقای مهندس بازرگان در سال ۴۱ بازداشت شدند و دادگاه نظامی سران و اعضای نهضت آزادی در سال ۴۳ برگزار و رأی محکومیت آنان صادر شد، همه‌ی مراجع از مهندس بازرگان و طالقانی و سحابی و باقی کسانی که در دادگاه نظامی محاکمه شدند تقدیر کردند. همه‌ی مراجع از جمله آیت‌الله خمینی  طی نامه‌ای، که در اسناد تاریخی هست، از سوابق مبارزاتی و دیانت و صداقت مهندس بازرگان در سال ۴۳ تقدیر کردند. در حکمی هم که ۱۵ بهمن برای نخست وزیری دولت موقت دادند نوشتند: «..بموجب اعتمادی که به ایمان راسخ شما به مکتب مقدس اسلام و اطلاعی که از سوابق‌تان در مبارزات اسلامی و ملی دارم …مامور تشکیل دولت موقت می‌نمایم..». همچنین گفتند که تمام مردم از ایشان حمایت کنند و حتی تصریح کردند که شما دولت امام زمان هستید. پس از نه ماه خدمات دولت موقت که استعفای ایشان را پذیرفتند نیز در حکمی دوباره تاکید داشتند: «…ضمن قدردانی از زحمات و خدمات طاقت فرسای ایشان در دوره انتقال و با اعتماد به دیانت و امانت و حسن نیت مشارالیه استعفا را قبول نمودم…». بعد از استعفا هم که ایشان قهر نکردند و در شورای انقلاب به همکاری خودشان ادامه دادند و همواره پایبند به آرمان‌های انقلاب و قانون بودند.
حال با این سوابق و توصیف‌هایی که آقای خمینی از مهندس بازرگان کردند یکبار دیگر اصل آن نامه‌ای که آقای محتشمی پور وزیرکشور وقت منتشر کرده‌اند را ببینید، بعد از استعفا که دیگر ایشان کاری نکرده بودند! این سوال مطرح است که نقض همه‌ی این سوابق با این عبارات و کلماتی که در آن نامه آمده است چه توجیهی دارد و آیا به لحاظ تاریخی ارزشی برای آقای خمینی محسوب می‌شود؟!»
نامه‌ی امام درباره‌ی نهضت آزادی که پاسخی به وزیر کشور وقت یعنی حجت الاسلام علی اکبر محتشمی پور بود در تاریخ ۳۰ بهمن سال ۱۳۶۶ منتشر شد.
در این نامه‌ آمده است: «… پرونده این نهضت و همین طور عملکرد آن در دولت موقت اول انقلاب شهادت می‏‌دهد که نهضت به اصطلاح آزادی طرفدار جدی وابستگی کشور ایران به آمریکاست… شاید آمریکای جهانخوار را… بهتر از شوروی ملحد می‌‏دانند و این به اصطلاح نهضت آزادی و افراد آن، چون موجب گمراهی بسیاری از کسانی که بی‌‏اطلاع از مقاصد شوم آنان هستند می‌‏گردند، باید با آن‌ها برخورد قاطعانه شود و نباید رسمیت داشته باشند . . ..».
دبیرکل نهضت آزادی ادامه داد: «مهندس بازرگان سوابق، خدمات و مواضع و جایگاهشان مشخص است و امروز هم استقبال جامعه از گفتمان بازرگان قابل توجه است. نگاه سخنرانان بزرگداشت سالگرد بازرگان در دیماه جاری که غیر نهضتی بودند، به وضوح این واقعیت را نشان می‌دهد. آقای هاشم آقاجری در سخنرانی خود تصریح کرد آن چیزی که اول انقلاب مهندس بازرگان در خشت خام می‌دید، امروز ما در دهه‌ی چهارم در آینه هم نمی‌بینیم. رویکرد جامعه‌ی ما به گفتمان بازرگان، صداقت و امانت و ایستادگی‌شان در مقابل انحرافاتی که بعد از انقلاب بوجود آمده کاملا روشن است، بنابراین گفتمان مهندس بازرگان نیازی به این توضیحات ندارد.
مهندس توسلی در ادامه در خصوص نامه‌ی مربوط به آیت الله منتظری گفت: «برداشت من این است که نامه‌ی مربوط به آقای منتظری نیز توسط  آقای خمینی نوشته نشده، زیرا به لحاظ تاریخی روشن‌ است که در ماه‌های پایانی عمر آیت‌الله خمینی بر اساس گزارش‌های پزشکی ایشان در شرایطی بودند که نگارش آنها غیرطبیعی به نظر می‌رسد؛ آن نامه‌ی مفصل اول و دوم به آقای منتظری با آن ادبیات نمی‌تواند نگارش ایشان باشد.
توسلی اضافه کرد: بنابراین به‌لحاظ تاریخی باید به این سوال اساسی پاسخ داد که  در آن  شرایطی که آیت الله خمینی داشتند، جایگاه اجتماعی آقای منتظری و جایگاه امثال مهندس بازرگان، دکتر سحابی و آقای احمد صدر حاج سید جوادی، دکتر ابراهیم یزدی و… چگونه بوده که بایستی این شخصیت‌ها حذف می‌شدند؟!
این موضوع نیاز به یک پژوهش تاریخی دارد، هم بخاطر حفظ  جایگاه تاریخی آقای خمینی و هم ارزش‌های رهبری انقلاب و جمهوری اسلامی. امروز نه مهندس بازرگان و نه آقای منتظری نیازی به این مسایل ندارند و جایگاه ایشان به لحاظ تاریخی و گفتمانی برای نسل امروز کاملا روشن است.»
احمد منتظری: انتساب این نامه به امام ظلم به اوست
حجت الاسلام والمسلمین احمد منتظری، فرزند آیت الله منتظری نیز در واکنش به اظهارات اخیر علی مطهری گفت: «این موضوع کاملا صحیح است؛ به‌طور کلی چون مراجع تقلید سن‌شان زیاد است معمولا کسی می‌نویسد و آنها مهر می‌کنند. امام خمینی هم همین‌گونه بود، یعنی آقای رسولی محلاتی محرر ایشان بودند و این کار را می‌کردند.
اما استثناهایی وجود دارد؛ نامه‌ی مربوط به نهضت آزادی و نامه‌ی ۶ فروردین ۶۸ به آیت‌الله منتظری، دست‌خط حاج احمد آقای خمینی است. طبق آن‌چه که خود آقای خمینی در وصیت نامه گفتند این نامه‌ها اعتبار ندارند؛ ایشان در وصیت نامه قریب به مضمون گفته‌اند که «حالا که زنده هستم هم به من نسبت‌های ناروا می‌دهند، ممکن است بعد از فوت من هم ادامه پیدا کند و چیزی از من نیست مگر اینکه به تصدیق کارشناسان با خط و امضای من باشد و یا اینکه از سیمای جمهوری پخش شده باشد.»
و این نامه‌ها نه دست‌خط ایشان است و نه از سیمای جمهوری پخش شده و اصلا هیچ اعتباری ندارد و آقای مطهری هم حرف درستی زده است.»
او افزود: «در صحیفه‌ی نور هم که نامه‌ی امام در آن منتشر شده، نامه‌ی ۸ فروردین خطاب به آیت الله منتظری که به‌خط آقای رسولی محلاتی است اعتبار دارد، چون در زمان حیات آقای خمینی در تلویزیون پخش شد و در صحیفه‌ی نور هم آمده. در حالیکه نامه‌ی دو روز قبل‌اش، یعنی نامه‌ی ۶ فروردین که آقای مطهری گفته است از امام نیست، در صحیفه‌ی نور نیامده و در سیما هم در زمان حیات امام پخش نشده. اولین باری که پخش شد ۸ سال پس از فوت امام بود! یعنی اولین بار مرکز نشر آثار امام صحیفه‌ی نور را تبدیل به صحیفه‌ی امام کرد و یک نامه‌هایی را هم اضافه کردند، این نامه هم از آن جمله است؛ درواقع سال ۷۶ اولین باری است که این نامه اضافه شده و کاملا با نامه‌ای که دو روز بعد از آن نوشته شده منتاقض است.»
منتظری تاکید کرد: «علاوه بر اینها با توجه به مساله‌‌ی اتهام که این روزها مطرح است و این موضوع که آیا می‌توان اتهام بی‌جا به مسلمان زد، در خود سایت جماران چندین مقاله کار شد که امام هرگز معتقد به این مساله نبوده است. اگر سایت جماران بگوید نامه‌ی ۶ فروردین از امام خمینی است، خب در این نامه که پر از اتهام است؛ یعنی اینکه «آقای منتظری! شما پول سهم امام را در حلقوم منافقان می‌ریزید» این یک تهمت است. تهمتی که هرگز ثابت نشده؛ اگر بخواهند بگویند امام تهمت نمی‌زده، این موضوع را چطور با این نامه جمع می‌کنند؟! اینکه قابل تجمیع نیست، باید بیایند تکلیف خود را روشن کنند.
بیش از این دیگر ظلم به امام است که می‌گویند نامه‌ای با این مضامینی که اصلا قابل قبول نیست  مستند است، حتمی‌الصدور است و… این کاری است که متاسفانه دفتر نشر آثار امام انجام می‌دهد.»
منبع: انصاف نیوز – 24 بهمن 97